Ręce i ramiona
Na szczególną uwagę zasługują ruchy ramion. Strumień energii emocjonalnej przepływający przez nas/ą pierś mobilizuje energię motoryczną, przekładającą się na ruchy ramion. Ludzie otwarci emocjonalnie poruszają swobodnie ramionami, nie przyciskając ich do boków. To wyraża zaufanie, gotowość do komunikacji, chęć przekazania czegoś innym ludziom. Ja daję tobie - szeroki, otwarty gest; ty dajesz mnie - równie szeroki gest w swoją stronę. W regionach południowych -w Grecji, we Francji, Włoszech - ludzie rozmawiają ze sobą szeroko rozkładając ramiona. Mieszkańcy Północy, a także (przede wszystkim) ludzie żyjący w uprzemysłowionych krajach Europy Środkowej oraz na Wyspach Brytyjskich, trzymają ramiona blisko tułowia, poruszają nimi oszczędnie. W wytwornych, ?dobrych” rodzinach i w renomowanych internatach dzieciom i wychowankom każe się jeść z książkami włożonymi pod ramiona: nie wolno rozpierać się łokciami, to nie wypada. Dzieci mają się nauczyć odpowiedniego, eleganckiego zachowania. Dyscyplina i powściągliwość - oto cel. Ale kto stale powściąga uczucia - ten nic z siebie nie daje. Pohamowując naturalne ruchy - hamujemy także odruchy serca. Takie wychowanie blokuje uczuciowo, wtłacza człowieka w ciasny gorset przepisów, nakazów i zakazów. Człowiek staje się produktem społecznych nacisków i przymusów. Uczucia i emocje są w złym guście.
Swobodnym ruchem zakreślamy, zataczamy, opisujemy wokół siebie szeroki krąg relacji. Ramionami przyciśniętymi do boków możemy co najwyżej wykonywać ruchy marionetek: odrobinę do przodu, raczej krótkie pchnięcie niż wyciągnięcie ręki, odrobinę w prawo i w lewo - to raczej gest odrzucania niż ujmowania (brania, chwytania). Ręce opisują nie szeroki krąg, lecz spłaszczony czworokąt; to jak końskie klapki, skrócona perspektywa. Stopniowo się do tego przyzwyczajamy: boimy się zwracać na siebie uwagę, obawiamy się okazywania uczuć, cofamy się ze strachem przed każdym śmielszym ruchem, każdym żywszym odruchem - i uważamy za pomylonych i szalonych tych ludzi, którym obca jest ta sztuczna sztywność i dystans, którzy nie boją się uczuć, którzy nie dali się zniewolić i spętać.